Wat: Halve finale bij Kom kyk na die Wêreldbeker in die “W”.
Waar: W139.
Wie: kunstenaars, kunstliefhebbers en voetbalfanaten.
Wanneer: dinsdag 5 juli 2010, van 20.30 tot 23.00.
Waarom: een tribune en een scherm zijn ook kunst.
Waardering: 3.

De kunst van het voetbal kijken

In de rust staat er nog een rij. Tussen de Chinezen, toeristen en Warmoesstraathabitués hopen de laatkomers op een plekje in kunstcentrum W139. Twee tengere, doch strenge uitsmijters selecteren. Een A4’tje op het raam deelt droog mee: VOL.

Voor diegenen die voetbal altijd scharen onder plat vermaak en zich liever laven aan experimentele kunst, biedt W139 een ideaal alternatief: voetbal kijken op een kunstwerk. Het kunstwerk is een houten tribune pal tegenover en grote witte muur waar de oranje mannen op geprojecteerd kunnen worden. Rechts van het scherm staat een doel, al betrof het een live wedstrijd.

Slim van Tim Voss, sinds twee maanden directeur om zo op het WK in te spelen. ‘Ik kwam hier en wist dat het WK eraan kwam. Dit was wat belangrijk was, daar moesten we iets mee doen’, zegt hij tussen het gebrul bij de 3-1 door. De Canadese kunstenaar Cedric Bomford bouwde een grote houten tribune waarop een stuk of honderd fans uitbundig kunnen stampen en schreeuwen.

Behalve het verkapte voetbalkijkkunstwerk is het W139-sfeertje minder kunstzinnig dan verwacht. Er lopen een paar manisch modieuze dames rond in zelf geassembleerde creaties, die nog nooit eerder een wedstrijd zagen. Het percentage oranje gekleurde supporters is beduidend lager dan in omringende kroegen. En roken wordt gedoogd. Maar verder blijkt maar weer dat voetbal alle verschillen overschaduwt: hoge kunst, lage kunst, als de bal maar in het doel belandt.

In W139 rammelt de houten tribune van angstige anticipatie als het fluitsignaal van het einde van de wedstrijd nog niet klinkt. Is dan eindelijk de wedstrijd voorbij dan barst de zaal uit in extatische dansen en vurig gejuich – extra versterkt door de holle akoestiek in de grote ruimte en weergalmd door de hele straat.