Wat: Uitreiking Jip Golsteijn Journalistiekprijs
Waar: Paradiso
Wie: George Baker, Arendo Joustra, Constant Meijers, Marion Golsteijn-Wassenaar, Bert Vuijsje, Rob van Scheers, Michael de Jong, Jan Donkers, Sander Donkers, Sjuul Paradijs en David Kleijwegt.
Wanneer: maandag 15 maart 2010, van 17.30 tot 19.00
Waarom: zij die de woorden van de grote popmuzikanten der aarde opschrijven, verdienen ook een prijs.
Waardering: 2

Het Jipgevoel

Jip sprak Elvis en Bette, Bob en Jimi, Eric en John. Als hij geen vraag mocht stellen van het management, dan deed hij het toch. Hij reisde de hele wereld over en diende zonder wedervraag zijn declaraties in. Jip had een mooi leven. En nam de popmuziek serieus.

Maar Jip was ook van ‘die andere krant’. Die krant die fout was geweest in de oorlog die krant die rechtser was dan de rest. Hij geloofde niet in recensies, dat was voor hem iets als je studie medicijnen afbreken en dan zeggen dat Barnard er niets van bakt. En als Jip mee was op een persreisje, kwam niemand anders meer aan het woord.

Toch wordt Jip nu omarmt door zijn generatiegenoten – frisse, altijd jonge zestigers die nog in katzwijm raken van de goede oude tijd dat popmuzikanten met journalisten wilden praten. Zijn oud-collega’s stelden zelfs een prijs in ter ere van Jip. Oud-Oorjournalist Constant Meijers begon in 2004 en reikt nu tweejaarlijks een geldbedrag uit aan popjournalisten die iets van het Jipgevoel in hun stukken kwijt kunnen.

Graag komen deze nostalgische muziekconnaisseurs bij elkaar. Het liefst in een verduisterd bovenzaaltje van Paradiso. Ze nodigen een muzikant uit die belangeloos voor hen speelt en drinken bier uit de open bar – want Paradiso is deze oude garde der poppromotors goed gezind. Jip is postuum van hen geworden.

De Telegraaf sponsort de prijs nog met liefde, maar wee het flowerpowervolk dat denkt dat Jip bij hen hoort. Sjuul Paradijs, nu hoofdredacteur van de grootste krant van Nederland: ‘Jip mag niet worden geclaimd door de linkse kerk. Hij was gewoon een echte Telegraafjournalist.’