‘Alsof het een focking film is’

Ze zijn weer terug, samen, in het theater. Mohammed Azaay en Karim El Guennouni vormden afgelopen herfst de helft van de cast van het VPRO-programma Harirah, maar nu zijn ze weer gewoon de Varkensfabriek en ze spelen De Infiltrant.

De Infiltrant is de Soprano’s meets Reservoir Dogs meets Sin City en ook nog de Godfather. ‘Alsof het een focking film is,’ zegt El Guennouni grijnzend, een citaat uit de voorstelling halend. Toch moest het ook weer niet de zoveelste maffiafilm op toneel worden. ‘We hebben er heel veel gekke dingen in gestopt. Een schaap bijvoorbeeld. En het speelt niet in een Italiaanse, maar in een Marokkaanse familie,’ legt El Guennouni uit.

Het is de comeback van de theatersignatuur van de Varkensfabriek. El Guennouni en Azaay begonnen ooit met de cabareteske voorstelling De Varkensfabriek op de Parade. Toen dat debuut een onverwacht succes bleek zijn de twee onder die naam samen doorgegaan. Hun theater zit vol absurde typetjes: een racistische Surinamer, een doofstomme rapper, een Marokkaanse godfather. Een paar van die personages kwamen ook in Harirah terug. ‘Maar theater is veel leuker’, benadrukt Azaay. ‘Dan spelen we 16 typetjes op een avond, non-stop. Het is topsport, maar als het lukt is het magisch.’

De vertaling van het mythische genre van de maffiafilm naar een Amsterdams crimineel circuit van Marokkanen roept meteen associaties met de actualiteit op. Maar daar gaat het niet om, stellen de twee theatermakers resoluut. ‘We zijn Marokkaans, punt, daarom speelt het in een Marokkaanse familie,’ zegt El Guennouni. ‘Marokkanen lijken op Italianen. We zijn mediterranen. Een paar overeenkomsten zijn dat we constant bezig zijn met eten, bijna ziekelijk gastvrij zijn en dat we hechten aan familie. We hebben het naar onze belevingswereld vertaald, maar we doen geen uitspraken over de actualiteit.’

De tekst (geschreven door Victor Meijer) is een explosie van bizarre woordspelingen en fantastische namen – Olga de Oostbloksnol, Johannes de Sloper, Mamoud de Farao. En het verhaal is een aaneenschakeling van kolderieke gebeurtenissen met een geheim: wie is de infiltrant? Is het Mimoun die uit een klein dorp naar de grote stad komt? Of Hassanova, de kruimeldief die steeds verder afglijdt in de criminaliteit?

‘Het gaat over loyaliteit. In een crimineel circuit heeft vriendschap gevolgen’, zegt Azaay. ‘Tot hoever blijf je trouw aan je vrienden? Als de politie je op de hielen zit, je in de gevangenis zit?’

Azaay en El Guennouni hoeden zich voor clichés.‘Recensenten riepen eerder wel eens dat we alleen maar clichématige stereotypen laten zien, maar dat doen we niet. We gooien de clichés juist om. De Infiltrant is een maffiavoorstelling, maar we hebben het heel filmisch gemaakt, met echte special effects, met dank aan een bedrijf dat ook special effects voor televisie maakt’, zegt Azaay. ‘En we hebben een heel grimmige sfeer gemaakt met een achterdoek van de skyline van de stad.’ El Guennouni vult aan:‘Het gaat heel ver, Tarantino-achtig – naja, we moeten een beetje bescheiden blijven – maar wel met liquidaties, lichamen die in stukjes worden gehakt en dan met muziek eronder. Grimmig maar komisch.’

Het plan is voorstellingen te blijven maken, hopelijk met een vooruitzicht op structurele subsidie. Azaay: ‘Theatermaken is mooi. Precisiewerk. Je wordt niet gestuurd door een regisseur. We zien het als onze taak als theatermakers om een wereldbeeld neer te zetten, vanuit onze point of view.’

De Varkensfabriek speelt De Infiltrant, 2, 3 en 4 februari in Theater Bellevue. Daarna tournee t/m 5 juni.
www.grunfeld.nl