Theaterrecensies, interviews, reportages
RSS:
Publications
Comments

Recensie: de woorden de dingen – ‘t Barre Land

Taal is macht, schreef de Franse filosoof Michel Foucault in De woorden en de dingen (1966). Taal stuurt de handelingen van de mens zonder dat er een externe kracht achter zit. En taal heeft de kracht van de verbeelding. Wat je zegt bestaat en op het toneel wordt dat nog versterkt door de wet van theater: als ik zeg dat ik een bos bloemen vast heb, dan heb ik dat ook.

Het Utrechtse theatercollectief ’t Barre Land verwijst in haar nieuwste voorstelling de woorden de dingen naar dit lijvige werk van Foucault. Letterlijke citaten worden zelfs voorgedragen. Een keer per jaar duikt dit gezelschap, dat vooral bekend staat om haar bewerkingen van het toneelrepertoire (onlangs speelden zij nog De Laatste dagen der mensheid van Karl Kraus), in een vrije creatie in de kleine zaal Frascati 3. De acteurs kunnen zich dan volledig in een experiment storten, zonder kader van een toneelstuk. Het resultaat is vaak theater voor insiders, zoals ze dit jaar eerder I think we are in Rats’ alley maakten.

De woorden de dingen is een mengeling teksten uit het Japanse Nohtheater, komische anekdotes en gefrunnik. De zes acteurs spelen met scherven, verf, schroothout en jassen. Er is veel materiaal, maar het heeft nog geen volgorde. De eerste avond is het een verrassing wanneer wat wordt gespeeld, waarbij de makers zichtbaar plezier hebben in het onvoorspelbare.

De Barrelanders experimenteren erop los. Wat gebeurt er als je een groot rechthoekig vlak met grijze verf op de toneelvloer schildert? Het wordt een zwijgende aanwezigheid die je dwingt eromheen te lopen. Het is immers nat, maar deelt de ruimte ook compleet anders in en resulteert in een komisch obstakel.

Het is zoekend theater, met een flinke dosis humor. De spelers geven commentaar op elkaars spel ‘Ga je dit nu al doen?’; kondigen aan wat er komt ‘Ik heb straks de beste opkomst die ik ooit gemaakt heb’; of waarschuwen ‘Ik sta niet voor mezelf in, dat jullie het weten.’. Het quasi-nonchalante acteren is ’t Barre Land op het lijf geschreven.

Het is bij vlagen heel grappig. Maar de afwezigheid van opbouw en regie maken het deze eerste avond nog wat traag. Ook tast je als toeschouwer in het duister wat de inspiratie voor de voorstelling is. Ze kozen ervoor op de flyer niet meer informatie te geven dan een paar citaten van Wittgenstein (de taalfilosoof). En dat is jammer. Want die houding veronderstelt een te grote dosis associatievermogen en te brede kennis van de kijker om de voorstelling te kunnen begrijpen. Zelfs voor insiders.

Gezien: 9 december 2009 in Frascati 3, aldaar tot 12 december, www.barreland.nl


Leave a Reply

You can use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>